*

‘Evidence Inconnue’ is een serie werken waarbij Kurt Demey technieken vanuit de wereld van mentalisme tracht te gebruiken als een artistiek palet. Hierbij worden telkens vragen gesteld bij wat we geloven en willen geloven, bij het bestaan van toeval of het gebrek eraan. De voorstellingen, installaties en performances vertellen elk een poëtisch verhaal waar onze verlangens naar de betekenis achter de dingen worden blootgelegd.

“La ville qui respire” is een wandel-voorstelling. Een groep van 12 toeschouwers volgt een gids. Iedere toeschouwer heeft een hoofdtelefoon waardoor hij de voorstelling kan volgen. Het geluid bestaat uit poëtische teksten, muziek, live stadsgeluiden (details) en live stemmen van de acteurs. De techniek (geluid) werkt via radio-zenders en -ontvangers. Die maakt het mogelijk dat we bijna onzichtbaar zijn in de stad. Een acteur kan verder van het publiek verwijderd staan en toch goed en intiem hoorbaar zijn via het audio-systeem. Dat geeft een filmische ervaring bij het publiek. Er is geen geluidshinder en toevallige voorbijgangers worden niet aangetrokken door de voorstelling. Zij maken op een toevallige en natuurlijke manier deel uit van het decor (de stad). Het publiek neemt actief deel aan de voorstelling. Zij wandelen een uitgestippelde route. Op die route komen zij enkele acteurs tegen. Deze acteurs vragen de toeschouwers om actief mee te werken in hun onderzoek.
Per kwartier beginnen 12 toeschouwers aan de wandeling die ongeveer 1 uur duurt (incl. de performances). De voorstelling wordt 12 keer per
dag gespeeld. (144 toeschouwers per dag)
In ‘La ville qui respire’ wordt de stad mentalist. We tonen op poëtische wijze hoe de stad ons manipuleert, hoe de stad niet ontsnapt aan de wetten van de natuur en hoe de stad zich als een levend lichaam gedraagt. De acteurs zijn onderzoekers. Geen wetenschappers. Geen mensen in witte jassen. Maar poëtische onderzoekers (patafisten) die zoeken naar ongekende evidenties tussen gebouwen, straten, kortom, de publieke ruimte in de stad.
‘La ville qui respire’ speelt niet in het hart van een festival. Het brengt de toeschouwers naar ongekende hoekjes van een stad.

Verdwaalde verhalen vliegen als stof door de straten.

onzichtbaar

Oudere, gerijpte verhalen worden kleverig en hangen aan de muren

muren van huizen

stadsmuren

tuinmuren

een dun vlies

onzichtbaar

Je wandelt door de straten. Met je handen strijk je langs de muren.

Je vingers gekromd

Krassend

’s Avonds haal je het geel vanonder je nagels

een mengeling van verhalen

die je op een lepel verwarmt tot ze vloeibaar worden.

Kantel de lepel in een glas koud water

het gele stolt

en komt aan de oppervlakte drijven

Bekijk die vorm

ze vertelt iets over jou

over je verleden

je toekomst

Haal de vorm uit het glas,

Leg ze op je tong.

Ze smelt

het speeksel wordt bitter

de pupillen groter

Je glijdt langzaam een droom binnen